Занальны дзяржаўны архіў у г.Рэчыцы прадстаўляе дакумент – пісьмо ўдзельніка Вялікай Айчыннай вайны сваім родным у Брагінскі раён

Не было канца маёй радасці, калі я сёння, упершыню амаль за 3 гады, атрымаў ад вас пісьмо і даведаўся, што вы жывы і здаровы. Я вам паслаў пісем 8 і пасля вызвалення праз 3,5 месяцы не атрымліваў пісем, таму і страціў амаль усякую надзею. Атрыманнем пісьма я вельмі задаволены і таму радуюся. Можа, яшчэ прыдзецца сустрэцца.

Цяпер нямнога аб сабе. Вайна мяне застала, як вам вядома, на паўвостраве Ханка, адкуль я вам пісаў пісьмы яшчэ да вайны. Эвакуіраваліся з Ханка ў лістападзе 1941 г. у Ленінград.

На Ленінградскім фронце ваяваў 2 гады. Быў 3 раза паранены, але ўдачна, адчуваю сябе здаровым. Здорава царапнула асколкам твар, але нічога, гэта будзе добрай памяццю ад немцаў.

У чэрвені 1943 года нас з Ленінградскага фронту адправілі вучыцца ў г.Саратаў, дзе я знаходжуся і зараз. Зараз мею званне лейтэнанта.

З атрыманнем майго пісьма прашу цябе, Жэня, аба ўсім падробна напісаць: аб сваім жыцці пры немцах і як жывяце ў цяперашні час, ці ёсць у вас хлеб, карова і г. д., аба ўсім выключна. Калі я вам магу чымсці дапамагчы, то напішыце аб тым. <…>

Мама, не вельмі бядуйце аб Ларыёне, можа, ён дасць аб сабе знаць. Вы пражылі болыш за 2 гады пад ігам немцаў, бачылі, колькі людзей гіне, на то і вайна. Мама, турбуйцеся аб сабе, каб жыць добра. Мы ўжо дастаткова дарослыя, каб жыць самастойна і аб сабе патурбавацца.

Прыйдзе час, скончыцца вайна і самі застанемся жывы – збярэмся ўсе разам, успомнім цяжкі час вайны, каб яго канчаткова забыць і больш не ўспамінаць.