Наведванне супрацоўнікамі Нацыянальнага архіва Рэспублікі Беларусь інтэрактыўнага музея «Цягнік Перамогі»

Апублікавана: 8 ліпеня 2025 г.

5 ліпеня 2025 года супрацоўнікам Нацыянальнага архіва Рэспублікі Беларусь і членам іх сем’яў пашчасціла стаць наведвальнікамі ўнікальнага «Цягніка Перамогі».

«Цягнік Перамогі» – гэта не проста музей, гэта партал у мінулае, які апускае ў атмасферу перадваеннага часу, вогненных гадоў Вялікай Айчыннай і доўгачаканага пасляваеннага адраджэння.

Дзесяць вагонаў-дзесяць раздзелаў гісторыі, кожная з якіх раскрывае трагедыю і гераізм народа ў барацьбе за свабоду.

Нам выдалі навушнікі з плэерамі, якія сталі нашымі праваднікамі ў гэтым падарожжы ў часе. Голас аўдыягіда, маладой дзяўчыны, якая пайшла па слядах бацькі і стала машыністам паравоза, з першых секунд захоплівае нашу ўвагу. Ад яе твару гучыць аповед пра нягоды вайны, пра боль страт, пра надзею, якая, насуперак усяму, працягвала жыць у сэрцах людзей.

Кожны вагон-гэта асобная экспазіцыя, ажыўшая карціна мінулага. Вось даваенны час, напоўнены святлом, радасцю і прадчуваннем мірнага жыцця. А вось і вайна, якая бязлітасна сцірае ўсё гэта ў попел, пакідаючы пасля сябе толькі глыбокія шнары на зямлі, у душах і целах людзей. Кантраст настолькі моцны, што адчуваецца фізічна.

Асаблівае ўражанне вырабляюць скульптуры людзей, ваенных, нават жывёл, выкананыя з дзіўнай рэалістычнасцю. Здаецца, што яны жывыя, што вось-вось загавораць, раскажуць пра свае перажыванні. Некаторыя дэталі настолькі палохалыя, што міжволі задумваешся пра тое, што ж насамрэч перажылі людзі ў той час.

Атмасферу тых гадоў ствараюць і ўнікальныя спецэфекты. Напрыклад, у вагоне-лазні адчуваецца тонкі водар мыла, пах чысціні. У іншых – розныя віды ў вокнах: выбухі, працуючыя людзі, змена рэальнасці. Усё гэта прымушае мацней адчуць трагедыю вайны, усвядоміць маштабы страт.

Не менш шакавальнымі сталі экспазіцыі, прысвечаныя жыццю ў канцлагерах. Асабліва ўразіла выява японскіх канцлагераў, дзе над людзьмі праводзіліся жахлівыя эксперыменты, распрацоўкі па стварэнні біязброі. Гэтая старонка гісторыі, напэўна вядомая многім, выклікала пачуццё глыбокага жаху.

Пры выхадзе з цягніка адчувалася палёгка і спакой. У канцы экскурсіі нас сустракала цёплае вячэрняе сонца, блакітнае неба без адзінага воблачка, прахалодны вецер. Усё чыста, прыгожа, спакойна і мірна. Пасля ўбачанага асабліва ярка разумееш, наколькі ж добра мы зараз жывём: мірнае неба над нашымі галовамі. Што мы, на шчасце, не адчулі на саміх сабе нягоды вайны і не бачылі на ўласныя вочы карціны тых страшных падзей.

У нас ёсць толькі памяць, якую трэба берагчы, каб не паўтарыць таго, што здарылася ў мінулым.

Інфармацыя падрыхтавана дачкой намесніка загадчыка аддзела аўтаматызаваных архіўных тэхналогій вучаніцай гімназіі №41 г.Мінска ім. Сярэбранага В.Х. Яўгеніяй Жуковіч.