Захавацельніцы часу: 40, 30, 20 гадоў служэння гісторыі

Сёлета, аб’яўленым Годам беларускай жанчыны, ва ўстанове «Занальны дзяржаўны архіў у г.Бабруйску» быў арганізаваны круглы стол на тэму: «Захавальніцы часу: 40, 30, 20 гадоў служэння гісторыі», дзе нашыя калегі-жанчыны падзяліліся неацэнным досведам працы ў галіне. Госцем мерапрыемства стаў карэспандэнт газеты «Бабруйскае жыцце» Аляксандр Казак. Дырэктар архіва Алена Заяц расказала яму пра супрацоўнікаў, якія шмат гадоў прысвяцілі архіўнай справе.

Галоўны захавальнік традыцый у нашым архіве – Курапцова Наталля Уладзіміраўна, ганараваная званнем «Ганаравы архівіст Беларусі», ветэран галіны. У 1982 годзе яна скончыла Маскоўскі дзяржаўны гісторыка-архіўны інстытут (сёння – Гісторыка-архіўны інстытут РДГУ) і маладым спецыялістам была накіравана ў філіял дзяржаўнага архіва Магілёўскай вобласці ў г.Бабруйску, дзе заняла пасаду архівіста 2-й катэгорыі. З таго часу ў яе працоўнай кніжцы значыцца толькі адно месца працы – архіў. Вопыт Наталлі Уладзіміраўны ўнікальны: яна памятае тое, што не зафіксавана ў вопісах, застаючыся жывым даведнікам па фондах для цэлага пакалення супрацоўнікаў. «Ні ў адной картцы не знайсці таго, што захоўваецца ў яе памяці».

Тры дзесяцігоддзі чуе шоргат часу і Лявонава Святлана Феліксаўна, якая дасканала асвоіла вышэйшы пілатаж рэстаўрацыі і архіўнага шыцця. У снежні 1996 года яна была прынята на пасаду старэйшага захавальніка фондаў. За плячыма ў Святланы Феліксаўны – гісторыка-архівазнаўчы факультэт БДУ (1999 год выпуску). Днём яна вучыць моладзь не проста ашалёўваць і рэстаўраваць дакументы, але і беражліва ставіцца да гісторыі. У яе працы, як і ў музыцы, якой яна аддае голас па вечарах, няма права на памылку: бездакорны і архіўны шыфр, і музычная нота.

За дваццаць гадоў службы Кузняцова Кацярына Уладзіміраўна навучылася разумець не толькі дакументы, але і людзей, якія стаяць за імі. Скончыўшы ў 2004 годзе Магілёўскі дзяржаўны ўніверсітэт ім. А.А.Куляшова, яна прысвяціла сябе выкананню сацыяльна-прававых, тэматычных і біяграфічных запытаў. Кацярына Уладзіміраўна прызнаецца: кожны зварот – гэта нечы лёс, незакрытае пытанне ці надзея. Маладым калегам яна тлумачыць, што галоўнае ў прафесіі – уменне чуць паміж радкоў, быць адначасова дэтэктывам і псіхолагам, вышукваючы зачэпкі ў напаўсцёртых почырках. Бо архіўная даведка – гэта не проста папера, а ключ да пенсіі, спадчыны або аднаўленні страчанага радавой ланцужкі. Дваццаць гадоў яна слухае чужыя гісторыі і дапамагае ім здабыць дакументальную плоць.

У Год беларускай жанчыны гэтая сувязь часоў раскрываецца праз лёсы трох захавальніц гісторыі, чый сумарны стаж – 90 гадоў служэння прафесіі. Так скрозь дзесяцігоддзі захоўваецца бесперапыннасць традыцыі: не проста захоўваць дакументы, а чуць за іх шоргатам жывыя чалавечыя галасы.

1. Калектыў архіва

2. Курапцова Наталля Уладзіміраўна

3. Лявонава Святлана Феліксаўна

4. Кузняцова Кацярына Уладзіміраўна

5. Казак Аляксандр Канстанцінавіч бярэ інтэрв’ю

6. Калектыў архіва